چقدر سخته با بغض زورکی چای خوردن و کنار بقیه لبخند زدن...

+حالم خیلی بد میشه و.قتی به این چیزا فکر میکنم ...کاش راحت بگذره...

+چقدر سخت بود شنیدنش برام و چقدر به خودم لعنت فرستادم...

+خدایا لطفا کمکش کن...تو رو خدا؛اونجوری دیدنش مرگ منه :(

+نمیشه مگه نه؟خودم میدونم...

این چند روز به شدت همه چیز عصبیم میکرد...نه تنها خودم تو همه اون هایی که باهاشون ارتباط داشتم میدیدم این حس رو! دیروز محبوبه میگفت عادیه و بخاطر جو زمین تو این چند وقت هست و همچنین خورشید گرفتگی امشب... امشب میشد با یه سری کار ها روح تازه کرد و از سر شروع کرد به زندگی بهتر و پر انرزی تر...بهمون از دیروز تو کلاس گفته بود این چند روز برای همه خوبی بخوایم و دعا ها و ارزو های خوب..این که ببخشیم و بدی